Lunca i Vama Veche to ostatnie punkty noclegowe w Rumunii. Przekroczyliśmy dziś granicę trochę zniesmaczeni rumuńskim zasyfionym wybrzeżem. Mamy nadzieję, że bułgarskie smaki nam to zrekompensują.
Do ukoronowania mojego ostatniego lamentu dołączyły dwa złapane przez T. kapcie i jego dwudniowa niemoc związana z zatruciem, na szczęście dość lekkim i wyleczonym węglem oraz dobrym snem.
Miejsca, które mijaliśmy ostatnio, łącznie z hałaśliwą Konstanzą, naprawdę nie są warte uwagi. O brudzie i chaosie nie wspomnę i nikt mnie nie przekona, że taki ich urok, że taka mentalność kraju. Jakoś w górach czuliśmy się lepiej, bliżej natury. Tutaj albo jest taka sahara, albo człowiek wszystko wykarczował. Tu nawet Cyganów trudno spotkać. Jedyny osobliwy widok to chaty w całości ze słomy, która izoluje od ciągłego żaru z nieba.
Nie mieliśmy ochoty tracić energii i cennego czasu, więc udało się wczoraj złapać stopa (w 5 minut!), a potem pociąg. W sumie 120 km do przodu. Dzisiaj przyjemna noc na bezludnym klifie, gdzie wreszcie nie było komarów. Jeden tylko kleszcz zginął z naszych rąk. Obudziliśmy się ze wschodem i korzystamy z dnia czytając przewodnik po Bułgarii, wypoczywając chwilę na plaży w miejscowości o sympatycznej nazwie Kavarna.
A co ciekawego w Bułgarii? Asfalt bucha gorącem, wokół las wiatraków (tutaj m.in.Vestas, w Rumunii Enercon), przy drodze świeże warzywa i owoce, dużo papryki i pomidorów, a arbuzy kulają się z nami. Wieziemy bombę biologiczną ciuchów do prania, a nas konserwuje sól morska. Dziś Złote Piaski!
-
- rumunskie nadmorskie wioski
-
- regeneracja arbuzowa
-
- wschodzi dzien
-
- oto my
